Nowe lśniące bloki, a wokół potężne błoto! Trudne początki Natolina

Dziś z dostaniem się na Natolin nie ma już większych problemów. Ulice i chodniki - jakie by nie były - doprowadzą do każdego z tamtejszych bloków. Nie zawsze jednak tak było, o czym w 1983 roku donosiła Polska Kronika Filmowa. - Bloki od roku niszczeją, grasują w nich wandale - alarmowała. 

- Jak miraż na horyzoncie Natolina w Warszawie rysują się dla prawowitych ich mieszkańców domy spółdzielcze zmontowane już przed rokiem - tak poetycko rozpoczyna się Polska Kronika Filmowa nr 6 z 1983 roku.

Młodsi mogą nie wiedzieć. PKF to było coś jak dzisiejsze filmiki na Facebooku czy Tik Toku. Wyświetlane w kinach przed seansami. Były mocno propagandowe, ale pod koniec komuny cenzura zelżała, reportaże pokazywały wprost wszystkie bolączki, niedostatki i absurdy PRL.

[DAWNY]1675534048930[/DAWNY]

W 1983 roku filmowcy z PKF zaglądają na budujące się - a właściwie już wybudowane - osiedle wokół ulicy Lanciego. Na pierwszym kadrze widać lśniące nowe bloki. Dlaczego jednak nazwano je mirażem? Trudno bowiem przekonać się o autentyczności czegoś, co można podziwiać jedynie z daleka. Tylko tak „prawowici mieszkańcy” mogli zobaczyć swoje bloki, pod którymi było jedynie błoto.

- Nie można do nich ani dojechać, ani dojść, aby podjąć prace wykończeniowe. Administracja miejska nie wypełniła swych obowiązków - nie przygotowała zaplanowanych dróg i chodników - wypomina PKF.

"Z realizacją trochę gorzej..."

Spółdzielców na wyręczenie miasta stać natomiast nie było. Wobec czego 50 gotowych już bloków zaczęło szybko niszczeć. Jedynie złodzieje i wandale - jak wspomina PKF - buszowali po opustoszałych budynkach.

Pękające ściany, niezabezpieczone okablowanie, głębokie wykopy. Ale cóż mieli począć pierwsi mieszkańcy Natolina? Mogli albo czekać, albo tarzać się w błocie. Swoją drogą…

- Ciekawe, kto powinien się poślizgnąć boleśnie na tym błocku. Chyba nie ci, którzy oczekują na mieszkania - kąśliwie podsumowuje Polska Kronika Filmowa.

To po prostu trzeba zobaczyć!