Brak dzieci dotyczy całej Warszawy i nie tylko Warszawy. Wszystkie dzielnice borykają się z tym samym problemem. To nie problem braku kina, teatru. Mamy park linearny to Kazurianie chcą parkingi a nie zielony teren. Mamy baseny, kawiarnie, restauracje . Nie przesadzajmy , że to w tym tkwi problem

nie przerzucajmy problemu. Kiedyś była Młodzieżowa Rada Ursynowa, co powinna bardziej zrozumieć, czego Młodym ludziom brakuje na naszym obszarze.
Przydałoby się spojrzeć w przyszłość. Jeśli ma nas nie być tak dużo, jak kiedyś, to przydałby się komfort życia.
Przecież ciężko pracujemy każdego dnia. Młodzi także!

no właśnie, Agnik: jaki klimat i urok powinna mieć przestrzeń Ursynowa?

Co za bzdury z pisaniem, że nie stać na dzieci. Ja mam dwójkę. Razem z żoną nie mamy nawet pełnych dwóch etatów pracując w szkolnictwie. A w zasadzie na nic nam nie brakuje. Nie jeździmy co roku na wakacje pod palmami, nie jeździmy na narty na lodowiec, jeździmy samochodem ze średniego segmentu, nie żywimy się w restauracjach czy diecie pudełkowej... I wystarcza. Zatem takie bajki, że kogoś nie stać na dziecko to tylko usprawiedliwianie własnego egoizmu.

@Ursyniak Kurczę, to straszni z tych młodych wchodzących na "rynek pracy" frajerzy. Powinni pokończyć pedagogikę i pracować w szkolnictwie, skoro tam takie kokosy. I mieszkanie sobie można było kupić bez kredytu, bo tak właśnie zrobiłeś, prawda? Samochód też z tych dwóch niecałych pensji. A te łajzy pracują w jakichś korpo, mają pensje na poziomie zasiłków i muszą wynajmować. Nawet na wkład własny nie uciułają. Nie to, co paniska pracujące w edukacji. I jeszcze są wrednymi egoistami, stąd ten niż demograficzny. Ale to dobrze. Im mniej dzieci, tym ludzie pracujący w edukacji będą je mogli lepiej wykształcić. Wnet na jednego ucznia przypadnie jeden nauczyciel.

@Irfy Widać, że niewiele rozumiesz. Aby pracować w szkolnictwie nie trzeba kończyć wyłącznie pedagogiki. Poza tym, głównym przekazem mojej wypowiedzi było to, że mimo umiarkowanych zarobków, w porównaniu z zarobkami w korpo, można sobie w życiu poradzić. Samochód mam na kredyt, mieszkanie na kredyt. Wystarczy nie kupować co 2 lata nowego iPhona, wypasionego telewizora, abonamentów na platformy vod, kaweczki w sieciówkach, dwutygodniowych ferii w Alpach, dwutygodniowych wczasów na karaibach itd. A jak tego nie rozumiesz, to pozostań w swoich przekonaniach. Pozdrawiam!

@Ursyniak "Kaweczki" i "Karaiby" to zabawki zastępcze. Czasy się zmieniły. Próg wejścia we własne mieszkanie jest dziś wysoki. Nawet z kredytem musisz mieć wkład własny, minimum 10%. Przy obecnych cenach to dużo. Potem trzeba mieć też "zdolność". Niedawno kupowałem inwestycyjnie, żeby pozbyć się "papierków". Wkład miałem 70%, zarobki "korpo" a i tak "zdolność" obliczyło mi taką, że jakbym miał 10% wkładu, to bym nie kupił. Fakt, że wnioskowałem sam, bez żony. Ale jak ktoś jest singlem, to się z tym zderzy. Ty się załapałeś na lepszy okres, obecni "młodzi" albo wynajmują, bo nie mają na "wkład" i "zdolności". A nawet jak ją mają, to strach. Co jak AI zabierze im robotę a oni zostaną z krechą na 30 lat? Albo mieszkają z rodzicami. Z musu Przy takim układzie dzieci nie wchodzą w grę. Jedyne, na co ich stać i czym się pocieszają to właśnie te bzdurki. Karaiby, I-phony itd. Żeby chociaż trochę "pożyć". Konkluzja - dzieci nie będzie. I pracy w szkolnictwie też nie, jak niż demograficzny jeszcze mocniej przyciśnie.

Irfy - podoba mi się Twój ostatni wpis, ale wciąż się nie zgadzam. Znam wielu obecnie młodych, dopiero wchodzących na rynek pracy, którzy nie są na stanowiskach menadżerskich, nie zarabiają kokosów, a jednak mają życiowy cel w postaci dzieci. I to się im udaje mimo obiektywnych trudności, o których piszesz. Upraszczając mocno do jednego powiedzenia: dla chcącego nic trudnego.

@irfy - masz interesujące doświadczenia, być może wynikają z Twojej wyjątkowej sytuacji ale...kupowałem w życiu 3 mieszkania, wszystkie na kredyt i to w okresie kiedy moi inni znajomi/rówieśnicy również je kupowali. Nie wydaje mi się żeby "kiedyś" było lepiej. Fakt, relatywnie łatwo było dostać kredyt frankowy bez wkładu gdy frank był po 2 złote a mieszkania 50m w niektórych dzielnicach po 200-300 tys. Przy czym "łatwo dostać" to długofalowo niekoniecznie lepsza sytuacja. Poza tym ludzie wtedy (powiedzmy 2005-2008) dużo mniej zarabiali nominalnie więc w moim przekonaniu niewiele się to różni od np. od dzisiejszej ceny 47 m na Saskiej za ok 600 tys (widziałem taką ofertę kilka dni temu). Szczególnie jeśli weźmiesz pod uwagę że pomiędzy 2005 a 2025 rokiem inflacja liczona narastająco to ok 94%, co oznacza w gruncie rzeczy podwojenie cen w tym okresie. Nie zapominajmy jednak, że nastąpił odpowiedni wzrost zarobków.
Gdy kupowałem 2 mieszkanie był okres, że trzeba było mieć min. 30 % wkładu a warunki w umowach były mało korzystne, otrzymanie kredytu nie było łatwiejsze niż teraz i panował tzw. "rynek pracodawcy".
Obecnie mamy rynek "pracownika" w mojej branży (statystycznie, są wyjątki) trudno znaleźć nawet studenta, który chciałby przychodzić do pracy na cały etat za 6k netto, nie mówiąc nawet o tym żeby rzeczywiście był zainteresowany podnoszeniem kompetencji. Na 10 pracowników z segmentu student-świeży absolwent max 3 posiada kompetencje miękkie i odpowiedzialność, które pozwalają na przekonanie, że nie będziesz musiał za nich pracować i ich praca nie przyniesie firmie szkody (roszczenia kontrahentów). Z tych 3, jedna osoba, najczęściej kobieta, posiada zaangażowanie, chęć rozwoju, nauki, podejmowania bardziej odpowiedzialnych zadań. I to wszystko w warunkach, gdzie starsi członkowie zespołu z doświadczeniem 20+ lat z otwartymi ramionami przyjmują każdego, kto nie jest obibokiem i chociaż trochę interesuje się tym co robi. Dodam, że oczekiwanie "młodzieży", że pracę kończymy max! do 17 jest standardem (i dobrze) - ale wszystko powyżej to są warunki, których moim zdaniem nikt kto wchodził na rynek pracy w latach 2000-2010 nie doświadczył. W Warszawie są firmy, gdzie w pakiecie z wysokimi zarobkami dostajesz bez limitu psychologa, specjalistę rozwoju zawodowego, dietetyka, zajęcia z jogi/pilatesu/medytacji i możesz przyjść do pracy o dowolnej godzinie. To wszystko nie pasuje mi do stwierdzenia, że dzisiaj młodzi mają gorzej.
Totalnie się zgadzam z @Ursyniak - widzę jak "dzieciaki" dostają na start 10 tys. i od razu kupują iPhone i skuter na raty. Albo po kilku miesiącach zwalniają się z pracy, żeby pomieszkać pół roku w Japonii. Nie mówię, że to źle. Jeśli mają taką możliwość to świetnie ale proszę mi nie mówić, że się nie da mieć teraz dzieci w Polsce jeśli się ich rzeczywiście chce. Problemem jest to, że dzieci to problem - mniej czasu dla siebie, czasem konieczność wyrzeczeń, większe wydatki, mniej dni w pracy, większy stres z różnych powodów. No i jak chcesz pojechać z 5 os. rodziną do Japonii na pół roku to wiesz...trzeba naprawdę dużo kasy. Nota bene, mam mnóstwo znajomych młodszych i starszych bez lub z maksymalnie 1 dzieckiem, mieszkających w super dużych mieszkaniach i dużymi pieniędzmi. Oni też mówią, że ich nie stać na to czy kolejne dziecko, też narzekają na drogie wakacje. Pewnie wszystko zależy od perspektywy i poziomu życia do jakiego jesteśmy przyzwyczajeni.
Ja mam 3 dzieci i pieniądze "korpo", był to świadomy wybór choć łatwo mi mówić, bo mnie stać. Gdyby nie dzieci miałbym wyższe stanowisko i większe pieniądze bo mógłbym dużo więcej poświęcić pracy. A tak jest mi na pewno trochę bardziej niewygodnie niż koleżankom i kolegom bez dzieci, jakoś muszę z tym żyć, pracować 5 dni w tygodniu, czasem wieczorami. Sami sprzątamy i gotujemy. Ostatnie mieszkanie kupiłem rok temu mając 10% wkładu. W umowie mam lepsze warunki niż te co miałem w umowach poprzednich.
Z tego powodu nie rozumiem narzekactwa i tekstów w stylu "mieliście kiedyś lepiej". Nie mieliśmy. Nasz kraj ma wiele bolączek ale nigdy nie było w nim lepiej niż przez ostatnie 30 lat. Wiem, to jest pewne uproszczenie, na pewno są ludzie, którzy nie mają dzieci z przyczyn ekonomicznych, rozumiem, że są to trudne wybory. Jednak przedstawiając swoją perspektywę mogę stwierdzić, że znam tylko ludzi którzy dzieci (lub ich większej ilości) nie mają z przyczyn biologicznych lub (przede wszystkim) lajfstajlowych.
A w temacie ;) - ursynowskie przedszkola dobija dotowanie przedszkoli prywatnych. Z moich obserwacji wynika, że duża część mieszkających tu rodziców do już dobrze dorobieni 30-40 latkowie, dla których 2x2500/mc przy dwójce dzieci, za prywatne przedszkole to było jeszcze za dużo ale 2x1500 to spoko. To podkręca zjawisko spadającej liczby dzieci w placówkach publicznych. Osobiście uważam, że dopłaty z publicznych pieniędzy powinny być tam, gdzie pewnych usług społecznych nie ma. Tak było bodaj ok 2012 r. na dalekim Tarchominie czy Targówku, gdzie miasto nie zdążyło wybudować odpowiedniej liczby przedszkoli i żłobków a ludzie już tam byli i rodziły im się dzieci. Dopłaty na Ursynowie gdzie od 40 lat jest pełna infrastruktura żłobkowo-przedszkolna uważam za niegospodarność.
A i pozwólcie jeszcze na łyżkę dziegdziu do sporów politycznych :) Od bardzo bardzo dawna wiadomo, że prognozy demograficzne w Polsce sa słabe. Od 1989 mieliśmy reprezentację bodaj wszystkich głównych nurtów ideowo-politycznych i nikt, dosłownie nikt się tym nie zajął. A wszyscy obiecują, że Polska będzie w końcu Wielka.

a przypadkiem nie szczepionek na koronawirusa?

Larwienie w nieskończoność nie jest rozwiązaniem.