Choć codziennie setki mieszkańców Kabat mijają tabliczkę z jego nazwiskiem, postać patrona urokliwej uliczki rzadko gości w masowej pamięci. Antoni Chodorowski nie był jednak tylko „panem od rysunków” - to właśnie on nadawał barwy surowemu, betonowemu Ursynowowi lat 80., a jego kreska do dziś pozostaje jednym z najbardziej rozpoznawalnych stylów w polskiej karykaturze.

Antoni Chodorowski był człowiekiem wielu talentów, który swoją pracownię opuszczał rzadko, a tworzyć kochał najbardziej pod osłoną nocy. Choć świat zna go głównie jako wybitnego karykaturzystę, jego dorobek jest niezwykle wszechstronny – od rysunków piórkiem, przez pejzaże i portrety, aż po malarstwo religijne. Ciekawostką jest fakt, że w 1970 roku namalował ikonę z wizerunkiem Jarosława Iwaszkiewicza, która do dziś znajduje się w Muzeum w Stawisku.

Jego pasje wykraczały daleko poza sztalugi. Był zapalonym stolarzem, fotografem i astronomem-amatorem. W 1986 roku, wraz z rodziną, obserwował kometę Halleya przez profesjonalną lunetę, stojąc w okolicach ulicy Ciszewskiego. Zanim jednak zabrał się za nową pasję, potrafił przeczytać na jej temat całą bibliotekę książek.

Budowniczy ursynowskiej duszy

Urodził się 7 czerwca 1946 roku w Chodorach, w Białostockiem. W 1975 roku ukończył Wydział Architektury Wnętrz Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie. W latach 80., gdy Ursynów był jedynie sypialnią pełną szarych bloków, Chodorowski działał jako społecznik, chcąc oswoić tę przestrzeń. To on, wraz z sąsiadami, zakładał pierwsze przydomowe ogródki, a z grupą lokalnych artystów współtworzył domy kultury i legendarną „Galerię U”.

W latach 80-tych na Ursynowie były tylko bloki. On, z zamiłowania ogrodnik wraz z sąsiadami tworzył przydomowe ogródki. Z kolegami artystami zakładali domy kultury, w których organizowali zajęcia dla dzieci. Ojciec namalował też rysunki na ścianie pierwszego basenu przy ul. Koncertowej

- wspomina córka artysty w rozmowie z portalem Haloursynow.pl.

Antoni Chodorowski wypłynął na wysokiej fali polskiego rysunku satyrycznego, tej samej, która wyniosła Andrzeja Dudzińskiego, Andrzeja Krauzego, Jana Sawkę, Andrzeja Mleczkę, Andrzeja Czeczota i kilku innych - pisał w katalogu wystawy „Antoni Chodorowski. Rysunki” zorganizowanej przez stołeczne Muzeum Karykatury w 1989 r. Daniel Passent.

Kto by wymyślił Ojca Świętego, jak moczy nogi w miednicy? Przecież w tym się mieści cała opowieść o trudzie Papieża-Pielgrzyma, dla którego podziw zawiera się w rysach twarzy o cechach człowieka zadowolonego, że oto może się bodaj na chwilę pozbyć zatroskania

- napisał we wspomnieniu o Chodorowskim dziennikarz i sąsiad z Ursynowa Andrzej Ibis-Wróblewski.

W 1990 roku furorę zrobił pastiszem Damy z łasiczką. Damą była Małgorzata Niezabitowska, łasiczką Jacek Kuroń, narysowany zresztą w całej męskiej okazałości

- opisywał rysownik, plastyk i leśnik Jacek Frankowski, autor m.in. projektów lalek do popularnego ponad 30 lat temu „Polskiego zoo” w TVP.

Dziedzictwo i skromność

Jednym z najważniejszych dzieł w dorobku Chodorowskiego była mapa „Dziedzictwo Polski”, nad którą pracował dwa lata, konsultując każdy szczegół z historykami. Mimo ogromnego talentu i faktu, że jego twórczość prezentowano nawet w kronikach filmowych, pozostał człowiekiem niezwykle skromnym. Gdy przychodziły do niego nagrody lub dziennikarze, zwykł mawiać, że „to nic takiego”.

Zmarł 15 lutego 1999 roku, zaledwie dwa dni po zdobyciu nagrody na wystawie Satyrykon w Legnicy. Od 2011 roku jego imię nosi ulica na Kabatach, co stanowi symboliczne podsumowanie jego więzi z dzielnicą, którą współtworzył nie tylko jako artysta, ale przede wszystkim jako zaangażowany mieszkaniec.

Do dziś działa wirtualne Muzeum Antoniego Chodorowskiego, gdzie można obejrzeć jego prace.