Od 1 czerwca przy Przedszkolu Specjalnym nr 213 przy ul. Teligi 1 działa Specjalistyczne Centrum Wspierające Edukację Włączającą (SCWEW) Ursynów. Wspiera pięć placówek z naszej dzielnicy. Rozmawiamy z dyrektorem przedszkola Michałem Kopiczyńskim oraz Moniką Krzemińską, Katarzyną Kwiatek-Skrobańską i Teresą Tarczyńską-Święcką z zespołu Centrum.
Edukacja włączająca - brzmi dość urzędowo. Jak wytłumaczyć przeciętnemu rodzicowi, o co w niej chodzi?
Michał Kopiczyński: Jak wskazuje nazwa, chodzi o włączanie. Pierwsze skojarzenie to dzieci z niepełnosprawnością, dla których przez lata przeznaczone było szkolnictwo specjalne: przedszkola specjalne, szkoły specjalne, potem szkoły przysposabiające do pracy. Powszechnie uważa się, że dziecko z orzeczoną niepełnosprawnością powinno się uczyć w placówce specjalnej. Współczesny świat proponuje jednak nową ideę wspólnego życia i ona jest już faktem. Dzieci z orzeczeniami o potrzebie kształcenia specjalnego chodzą do placówek ogólnodostępnych, a ministerstwo promuje ten model, żeby stał się powszechny i obowiązujący.
Według danych ministerstwa ok. 25 proc. dzieci z orzeczeniem o potrzebie kształcenia specjalnego jest w placówkach specjalnych, a ok. 75 proc., może już nawet więcej, w placówkach ogólnodostępnych albo integracyjnych.
Monika Krzemińska: Dodam, że sednem edukacji włączającej jest, przynajmniej moim zdaniem, dopasowanie otoczenia do potrzeb tych dzieci. Tak, żeby dobrze im się żyło razem z rówieśnikami, którzy takich udogodnień nie potrzebują. Wszyscy mają być w jednym miejscu, ale każdy ma mieć zapewnione swoje potrzeby.
Katarzyna Kwiatek-Skrobańska: W szkołach uczą się dzieci z orzeczeniem o potrzebie kształcenia specjalnego, czyli z formalnie potwierdzoną niepełnosprawnością. Coraz liczniejsza jest jednak grupa uczniów, których trudności nie zostały w ten sposób potwierdzone, a którzy również potrzebują wsparcia. To na przykład dzieci z ADHD, które zwykle otrzymują opinię z poradni, a orzeczenie dopiero wtedy, gdy trudności są bardzo głębokie. To także uczniowie z różnymi trudnościami społeczno-emocjonalnymi, którzy nie zawsze mieszczą się w spektrum autyzmu. Edukacja włączająca oznacza, że wszystkie te dzieci mogą uczyć się w szkole ogólnodostępnej, bez wykluczania i pozostawiania ich samym sobie. Jest jeszcze bardzo liczna grupa dzieci ze specyficznymi trudnościami w uczeniu się.
Czyli z jakimi?
Katarzyna Kwiatek-Skrobańska: Uczniowie ze specyficznymi trudnościami w uczeniu się mogą mieć kłopoty z czytaniem, pisaniem, zapamiętywaniem i rozumieniem treści przekazywanych przez nauczyciela. Trudności te mogą wynikać z problemów z odbiorem i przetwarzaniem bodźców wzrokowych i słuchowych. Należą do nich trudności znane od dawna: dysleksja, dysgrafia, dysortografia i dyskalkulia. Takie dzieci mają najczęściej opinię poradni psychologiczno-pedagogicznej, która zaleca dostosowanie wymagań i metod pracy, a także mogą posiadać zindywidualizowaną ścieżkę kształcenia. Ich edukacja również jest edukacją włączającą. Często myli się orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego z orzeczeniem o niepełnosprawności.
To dwa różne dokumenty - dziecko z orzeczeniem o potrzebie kształcenia specjalnego nie zawsze ma orzeczenie o niepełnosprawności.

Czy w praktyce widać, że to działa?
Michał Kopiczyński: Myślę, że to już działa, choć napotyka dużo barier. Jedną z nich jest dostępność. Na przykładzie naszej placówki: mamy dzieci, które jeżdżą na wózkach albo mają problemy z chodzeniem, więc tradycyjne drzwi zamieniliśmy na rozsuwane. Dostosowujemy łazienki, wysokość schodów, szerokość drzwi, tak żeby zmieściła się osoba na wózku i osoba, która jej asystuje. Mówimy o projektowaniu uniwersalnym, czyli takim, w którym odnajdzie się każdy, z niepełnosprawnością czy bez. Jesteśmy dwa lata po remoncie. Na cały rok szkolny wyprowadziliśmy się z budynku, a teraz jest w pełni dostosowany do osób o różnych potrzebach. Wcześniej brakowało nam gabinetów do terapii, teraz mamy ich tyle, ile trzeba, i dzieci mają dobre warunki do zajęć indywidualnych ze specjalistami, zgodnie z zaleceniami z orzeczeń.
A w innych szkołach? Bariery architektoniczne też znikają?
Michał Kopiczyński: Nie wszędzie się udaje, bo budynki są z lat 70. i 80. Chodzi np. o windy w budynkach wielokondygnacyjnych. W niektórych da się je dobudować, w innych nie. Ale wiele zależy od organizacji zajęć, czyli od decyzji dyrektora. Jeśli w grupie jest dziecko na wózku, plan zajęć można ułożyć tak, żeby mogło korzystać z całej przestrzeni.
Katarzyna Kwiatek-Skrobańska: Niepełnosprawność wielu osobom kojarzy się z tym, co widoczne, tymczasem coraz więcej dzieci ma trudności, które ujawniają się dopiero w codziennym funkcjonowaniu. Pracuję w placówce specjalnej, więc moje doświadczenie dotyczy dzieci, które potrzebują terapeutycznych warunków i więcej czasu. Część z nich od początku edukacji uczy się w placówce terapeutycznej, a część trafia do nas z przedszkola ogólnodostępnego lub integracyjnego. Niektóre po okresie edukacji przedszkolnej trafiają do szkoły ogólnodostępnej. Każda ścieżka jest inna. Moim zdaniem kluczowa jest postawa dorosłych: to, czy potrafią zorganizować pracę tak, by w klasie było miejsce dla każdego.
Wasz zespół ma wspierać szkoły i przedszkola, także szkolić nauczycieli. Na czym polega to wspieranie?
Monika Krzemińska: Jako przedszkole specjalne zawsze pomagaliśmy placówkom edukacyjnym, gdy ktoś potrzebował konsultacji czy porady. Teraz sformalizowaliśmy tę pracę w ramach Specjalistycznego Centrum Wspierającego Edukację Włączającą - Ursynów. Zaczęliśmy w czerwcu, a działania potrwają do sierpnia 2027 roku. Wspieramy pięć placówek, które sami wybraliśmy: przedszkola nr 55 im. Polskich Podróżników przy ul. Cybisa, nr 352 przy ul. Teligi, nr 366 przy ul. Hawajskiej, nr 395 im. Barbary Lewandowskiej przy ul. Na Uboczu i Szkołę Podstawową z Oddziałami Integracyjnymi nr 318 przy ul. Teligi.
Chcemy wesprzeć nie tylko nauczycieli, ale całą kadrę, która pracuje z dziećmi, tak żeby dzieciom dobrze się w tych placówkach funkcjonowało. Prowadzimy konsultacje dla pracowników pedagogicznych i niepedagogicznych, będziemy prowadzić superwizje, omawiać indywidualne przypadki, robić warsztaty i szkolenia. Część z tego już się dzieje.
Teresa Tarczyńska-Święcka: Bardzo ważne jest, że prowadzimy też konsultacje dla rodziców. Jeśli rodzic ma wątpliwości albo trudną sytuację, może się z nami skonsultować, a my spróbujemy podpowiedzieć, co dalej. Dla wielu rodziców istotne jest to, że konsultacje są bezpłatne. Wystarczy się wcześniej umówić.

Skąd w ogóle pomysł na takie centra?
Michał Kopiczyński: W latach 2021-2023 Ministerstwo Edukacji Narodowej (MEN), za pośrednictwem Ośrodka Rozwoju Edukacji (ORE), realizowało projekt dofinansowany ze środków Unii Europejskiej, polegający na utworzeniu 23 centrów wspierających edukację włączającą w 13 województwach. Testowały one opracowany model wspierania edukacji włączającej w Polsce. W oczach ministerstwa pilotaż odniósł na tyle duży sukces, że zaplanowano utworzenie 285 takich centrów w całym kraju. Zakończyła się już szósta edycja ich wyłaniania. Na spotkaniach sieci współpracy prowadzonej przez ORE, w której wymieniamy się doświadczeniami z ekspertami z innych SCWEW-ów, usłyszeliśmy, że model wdrażania SCWEW został wpisany do wykazu prac legislacyjnych Rady Ministrów. Być może już w 2027 roku stanie się on ogólnopolskim systemem obowiązującym w polskiej oświacie. MEN założyło, że placówki specjalne, które kojarzą się raczej z wyłączaniem dzieci niż z ich włączaniem, mają doświadczenie, dobrze wyposażone gabinety, technologie wspierające i specjalistyczną wiedzę. Eksperci z placówek specjalnych mają więc wspierać nauczycieli w placówkach ogólnodostępnych. Tym ten projekt się wyróżnia: nie jest skierowany bezpośrednio do dzieci, ale do kadry. I to nie tylko do nauczycieli, ale też do woźnych oddziałowych, pomocy nauczyciela i innych pracowników, którzy na co dzień stykają się z dziećmi.
Poproszę o konkret. Czego nauczyły się np. panie woźne czy dozorcy?
Monika Krzemińska: Dowiadują się, czym w ogóle jest niepełnosprawność, z jakimi trudnościami mierzą się dzieci, jak mogą one odbierać świat i dlaczego zachowują się tak, a nie inaczej. Do tego praktyka: jak pomagać, co robić, a co warto odpuścić. Chodzi o zrozumienie. To była bardziej forma warsztatowa i wymiana doświadczeń niż szkolenie.
Katarzyna Kwiatek-Skrobańska: Personel pomocniczy ma zwykle duże doświadczenie w pracy z dziećmi z wielorakimi trudnościami, ale często nie potrafi go nazwać. Na zorganizowanych przez nas warsztatach i szkoleniach można to doświadczenie uporządkować i lepiej zrozumieć, co stoi za trudnymi zachowaniami dzieci. Uczestnicy spotkań dzielili się też swoimi doświadczeniami osobistymi. Jedna z pań opowiedziała o córce w spektrum autyzmu, która w przedszkolu przeżyła wiele trudnych sytuacji, a diagnozę otrzymała dopiero w szkole. Tak się zdarza, szczególnie u dziewczynek, które kulturowo lepiej niż chłopcy dostosowują się do otoczenia i maskują swoje trudności. W szkole przestaje to wystarczać. Taka perspektywa uczy, że spokojne zachowanie dziecka nie zawsze oznacza, że sobie radzi. Dla mnie te spotkania były bardzo budujące.
Z jakimi problemami zgłaszają się do was nauczyciele i pracownicy przedszkoli i szkół?
Katarzyna Kwiatek-Skrobańska: Pracownicy placówek często zgłaszają się z problemem wybiórczości pokarmowej. Pytają, dlaczego dziecko nie chce czegoś dotknąć ani spróbować. Przyczyną bywa na przykład konsystencja jedzenia, zapach albo kolor i wtedy krok po kroku szukamy sposobu, jak ją oswajać. Czasem dziecko nie je, bo na stołówce jest zbyt głośno. Można wtedy zorganizować posiłek w spokojniejszym miejscu, aby mogło chociaż trochę zjeść. Inną opcją jest przynoszenie własnego jedzenia. Wymaga to uwzględnienia zasad sanitarnych, ale po wspólnej rozmowie z dyrekcją i personelem placówki takie rozwiązanie okazuje się możliwe.

To bardzo praktyczne rady. Ale czy nasz skostniały system edukacji jest w stanie to przyjąć? Są wieloletnie przyzwyczajenia, przepisy, których musi pilnować dyrektor, uprzedzenia rodziców. Jak sobie z tym radzicie?
Teresa Tarczyńska-Święcka: Staramy się pokazać, że im bardziej pochylimy się nad konkretnymi problemami dziecka, np. nadwrażliwością na hałas, tym łatwiej będzie nam wszystkim. Jeżeli dziecko źle znosi hałas, mogę mu założyć słuchawki i będzie mu łatwiej. Nie będzie się zachowywać w sposób, który trudno zaakceptować nam, dorosłym, ale też jego rówieśnikom z klasy czy grupy przedszkolnej. Kładziemy akcent na praktyczność i pokazujemy, że takie działanie mimo skostniałego systemu sprawi, że będzie nam łatwiej. Gdy dorosły człowiek ma doświadczenie, że coś, co zrobi, ułatwi mu pracę, to go motywuje.
Monika Krzemińska: Chcemy też pokazać, że nie muszą to być spektakularne zmiany. Czasem wystarczy drobna zmiana: inaczej sformułowane pytanie albo polecenie, zapewnienie więcej czasu na wykonanie zadania. To już przynosi efekt i wszystkim pracuje się dużo lepiej. Takie drobne zmiany sprawiają, że dzieci rzadziej przejawiają zachowania niepożądane, a codzienna praca przebiega spokojniej i z większą korzyścią zarówno dla dziecka, jak i nauczyciela. To jest sedno naszej pracy: system jest, jaki jest, i za bardzo go nie zmienimy, ale czasami naprawdę niewiele trzeba, żeby poprawić komfort dzieci.
Michał Kopiczyński: Nasza praca to często praca z przekonaniami ludzi o edukacji włączającej. Zanim zaczęliśmy, przeprowadziliśmy pogłębioną diagnozę potrzeb: wywiady i rozmowy z dyrekcjami, nauczycielami, pracownikami niepedagogicznymi i rodzicami. Taką ocenę 360 stopni. Krytyczne komentarze na temat edukacji włączającej są bardzo popularne. Nie ukrywam, że sami mamy wiele wątpliwości, ale to wyzwanie jest nieuniknione.
Dzieci ze specjalnymi potrzebami po prostu są w polskiej oświacie. Pytanie, czy coś z tym zrobimy, czy będziemy tylko krytykować.
Biuro Edukacji m.st. Warszawy przedstawiło na początku roku szkolnego statystyki: liczba urodzeń maleje, a liczba wydawanych orzeczeń rośnie. Ten problem nie skończy się za rok, dwa czy trzy. Nie mamy alternatywy. Nauczyciele w placówkach ogólnodostępnych muszą być na to przygotowani, a my jako SCWEW zostaliśmy poproszeni, żeby im pomóc. To nowa rola placówek specjalnych, którym często przykleja się łatkę elementu systemu segregacyjnego. To trudne i wymaga współpracy nie tylko nas z kadrą placówek, ale też z organem prowadzącym: w zakresie dostosowań architektonicznych, często zmiany mentalności, ale też pieniędzy na zatrudnienie nauczycieli współorganizujących kształcenie w wyższym wymiarze godzin czy specjalistów i na specjalistyczny sprzęt.
Jaki to sprzęt?
Michał Kopiczyński: Projekt ma pięć etapów. Realizujemy drugi i w nim musimy utworzyć wypożyczalnię specjalistycznych pomocy i sprzętu. Nie dla naszego przedszkola, ale dla placówek partnerskich. Na tym sprzęcie będziemy prowadzić lekcje modelowe, pokazujące, jak wykorzystać go w pracy z dzieckiem.
Monika Krzemińska: Wypożyczalnia jest bezpłatna i dostępna nie tylko dla placówek. Jeśli rodzic dziecka, które uczęszcza do danej placówki, będzie chciał wypróbować sprzęt w domu, również może z niego skorzystać. Zakupy poprzedziły rozmowy i obserwacje w placówkach, żeby sprawdzić, czego konkretnie potrzebują, a my na podstawie naszego doświadczenia mogliśmy zaproponować odpowiednie rozwiązania. Mamy już oprogramowanie i programy multimedialne do pracy z dziećmi ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi, mnóstwo pomocy dydaktycznych, w tym wiele związanych z emocjami, np. gry planszowe. Budżety placówek nie są z gumy i rzadko jest w nich miejsce na zakup bardziej specjalistycznych pomocy, a nasz budżet pozwolił na zakup tych pomocy. Dzięki temu dajemy placówkom możliwość przetestowania ich w praktyce.
Kupiliśmy między innymi słuchawki wyciszające. Mamy też specjalne słuchawki, które pomagają dziecku lepiej odbierać komunikaty z otoczenia i jednocześnie redukują poziom hałasu. Do tego dochodzą kocyki obciążeniowe, kąciki wyciszeń czy pomoce dydaktyczne, dzięki którym dziecko może rozwijać swoje umiejętności.
Katarzyna Kwiatek-Skrobańska: Specjalistyczny sprzęt i pomoce są ważnym elementem edukacji dzieci ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi i stanowią część projektu SCWEW. Sednem jest wsparcie osób, które pracują z dziećmi: nauczycieli, specjalistów i całej kadry. Służą temu między innymi superwizje, czyli indywidualne spotkania z nauczycielami. Nie polegają one na wchodzeniu w osobiste trudności nauczyciela. To rozmowa na bezpiecznym gruncie o tym, w czym możemy go wesprzeć i jak spojrzeć na dziecko z innej perspektywy, z pomocą osób, które od lat pracują z takimi dziećmi. Nie dajemy gotowych recept. Chodzi o to, by nauczyciel przy naszym wsparciu sam doszedł do różnych rozwiązań w pracy z dzieckiem.
Jak przyjmują Was ursynowskie placówki? Traktują to poważnie, czy raczej na zasadzie "Zrealizujemy projekt i do widzenia"?
Michał Kopiczyński: Takie ryzyko rzeczywiście jest, jak przy każdym projekcie. Są, a potem nagle znikają i co po nich zostaje? Mamy nadzieję, że model obejmujący w tej chwili ograniczoną liczbę placówek za chwilę przejmie cały system edukacji.
Na Ursynowie jest ok. 40 placówek oświatowych: przedszkola, szkoły podstawowe, licea, poradnie. Inicjatywa wyszła od nas, a na partnerów wybraliśmy placówki, z którymi mieliśmy żywe relacje i które same się do nas zgłaszały. Byliśmy takim centrum, zanim nim faktycznie zostaliśmy. Zawsze byliśmy otwarci na konsultacje i spotkania, także z rodzicami, gdy w placówkach ogólnodostępnych pojawiały się problemy. Teraz będzie to bardziej sformalizowane. Zainteresowanie jest bardzo duże. Jeśli dyrektor nie może przyjść, od razu deleguje pedagoga specjalnego albo psychologa. Dyrektorzy raczej czekają na takie wsparcie.
Czy w projekcie jest coś bezpośrednio dla rodziców? W swojej pracy dziennikarskiej spotykam rodziców, którzy w dziecku ze specjalnymi potrzebami widzą zagrożenie dla własnego dziecka. Wywierają presję na dyrektorów i nauczycieli: zróbcie coś z tym "sprawiającym kłopoty" dzieckiem, przenieście je do szkoły specjalnej...
Katarzyna Kwiatek-Skrobańska: Pozwolę sobie odnieść się do niedawnego doświadczenia z mojej pracy w poradni psychologiczno-pedagogicznej. Trafił do mnie 4-letni chłopiec, który jest w trakcie diagnostyki w kierunku spektrum autyzmu. Rodzice po trudnym starcie w przedszkolu ogólnodostępnym, gdzie nauczyciele cały czas zgłaszali jego trudne zachowania, zabrali go z placówki i zrazili się do podjęcia dalszej diagnozy. Dziś chodzi do przedszkola z oddziałami integracyjnymi i dobrze się tam odnalazł, a rodzice zdecydowali się na orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego, gdy w przystępny sposób postarałam się wyjaśnić im, że to nie etykieta, lecz dopasowanie wsparcia do potrzeb dziecka, które ułatwi mu funkcjonowanie w przyszłości. Kluczowe jest całościowe podejście całej kadry do dziecka i jego rodziców od samego początku jego edukacji.
Monika Krzemińska: Od takich rozmów z rodzicami jesteśmy również my. W placówkach, które wspieramy, rodzice mogą korzystać z bezpłatnych konsultacji. Nie diagnozujemy, ale prosta rozmowa i wytłumaczenie, co można zrobić i z czego skorzystać, często wystarczają, żeby rodzic poczuł się zaopiekowany i wiedział, co dalej.
Teresa Tarczyńska-Święcka: Rodzice często pytają, kto tu zyskuje, a kto traci. "Moje dziecko jest zdrowe, chcę, żeby osiągało sukcesy, a tamto przeszkadza i nauczyciel nie może prowadzić lekcji". Wracamy więc do podstaw: na ile nauczyciel jest przygotowany, ma wiedzę, a przede wszystkim chęć i motywację, żeby się z tym zmierzyć. To jest fundament. Jeśli go nie będzie, nie pójdzie to wszystko dalej, niezależnie od tego, ile będzie pomocy i pieniędzy. Tego obszaru sztuczna inteligencja nie zastąpi.

Michał Kopiczyński: W czasie prowadzonych diagnoz i rozmów z ekspertami z innych centrów poznaliśmy wiele sytuacji, w których nauczyciel miał dobrą wolę, ale warunki organizacyjne mu to uniemożliwiały. Znamy przypadek grupy 25-osobowej, w której jest ośmioro dzieci z orzeczeniami i dziesięcioro z opiniami. Takich, które nazywamy pełnosprawnymi, jest tam mniej niż dzieci z jakimiś problemami rozwojowymi. Oczekiwanie, że nauczyciel sobie poradzi w tej sytuacji, bywa nierealne. Wielu nauczycieli i dyrektorów mówi: skoro demografia wskazuje, że urodzeń jest mniej, a dzieci z problemami rozwojowymi przybywa, może ograniczyć liczebność grup, np. z 25 do 20. W przedszkolach integracyjnych proporcje dzieci z orzeczeniami do pozostałych określają przepisy, a w grupach ogólnodostępnych limitów nie ma. Do tego orzeczenia pojawiają się w trakcie roku szkolnego. To wymaga zaangażowania wszystkich: placówki, organu prowadzącego i rodziców.
Teresa Tarczyńska-Święcka: Często słyszymy obawę, że zdrowe dziecko coś straci przez dziecko z niepełnosprawnością. Zapomina się o drugiej stronie: w dzieciach budzi się empatia, koleżeństwo, chęć pomocy. Następuje rozwój emocjonalny.
Michał Kopiczyński: ...Który jest bardzo ważny, bo na rozwój człowieka trzeba patrzeć całościowo, a nie skupiać się tylko na przekazywaniu wiedzy. Nasi wychowankowie żyją w rodzinach, w których jest pełnosprawne rodzeństwo, i ono nie "zaraża się" niepełnosprawnością. Posiadanie dziecka z niepełnosprawnością zawsze jest trudnością i wymaga szczególnej opieki państwa, ale te rodziny funkcjonują w społeczeństwie.
Niepełnosprawność nie jest zaraźliwa!
Słyszałem niedawno historię matki, która walczyła o zmianę planu lekcji. Dyrekcja, pewnie nieświadomie, przesunęła zajęcia na popołudnie, kiedy jej dziecko z powodu choroby nie jest w stanie funkcjonować. Mówiła, że wali głową w mur...
Michał Kopiczyński: Patrzę na to z dwóch perspektyw. Jest perspektywa dyrektora, który nieraz ma związane ręce z powodów organizacyjnych, nie ma nauczycieli do dyspozycji z powodu braków kadrowych, ale z drugiej strony jest też potrzeba dziecka. Dodam jedno: w naszym przedszkolu pracuje doktorantka Akademii Pedagogiki Specjalnej, która prowadzi zajęcia ze studentami oligofrenopedagogiki, czyli edukacji i rehabilitacji osób z niepełnosprawnością intelektualną, oraz edukacji i rehabilitacji osób z autyzmem. Poinformowała nas ona o tym, że na uczelni na piątym roku pierwszego kierunku studiują 24 osoby, a na drugim tylko 23. Prezydent Rafał Trzaskowski podawał, że w warszawskiej oświacie publicznej pracuje ok. 30 tys. nauczycieli, a wakatów jest ok. 10 proc., czyli 3 tys. stanowisk nauczycielskich jest nieobsadzonych. Wielu absolwentów po studiach wróci w swoje rodzinne strony, w Warszawie zostanie może kilkanaście osób. Sytuacja ze znalezieniem kadry do pracy w szkołach i przedszkolach jest więc bardzo trudna. Gdy dyrektorka mówi, że nie może inaczej zorganizować zajęć, bo nie ma ludzi do pracy, to jest to realny problem i on właśnie stanowi zagrożenie dla wprowadzania i realizowania modelu edukacji włączającej. Edukacja włączająca jest możliwa, ale kim ją wdrażać? Potrzeba specjalistów, którzy wesprą pedagogów w placówkach ogólnodostępnych, a ich trzeba dopiero wykształcić.
Rodzice mogą zgłosić się do was bezpośrednio?
Michał Kopiczyński: Tak. Nie mamy osobnego numeru do centrum, kontakt jest przez przedszkole. My jako zespół SCWEW jesteśmy nauczycielami tego przedszkola. Na konsultacje eksperckie z rodzicami mamy do dyspozycji 30 godzin na kwartał. I nie chodzi tylko o rodziców dzieci z problemami rozwojowymi. Zgłosić się może każdy rodzic, który ma jakiś niepokój. Wiemy od trzech innych warszawskich centrów, które z końcem listopada kończą projekt, że rodzice nie zawsze chcieli korzystać z tych spotkań. Szczególnie zachęcamy więc czytelników Haloursynow.pl: jeśli przeżywają Państwo jakiś niepokój albo sprawę związaną z rozwojem dziecka, którą chcieliby Państwo skonsultować, zapraszamy po wcześniejszym umówieniu.
Teresa Tarczyńska-Święcka: Nie prowadzimy diagnoz dzieci. Jesteśmy w tym projekcie placówką prowadzącą konsultacje dla rodziców.
Katarzyna Kwiatek-Skrobańska: Ważne, żeby na konsultacje przychodzili też rodzice, których coś niepokoi, choć dziecko nie ma orzeczenia, opinii o wczesnym wspomaganiu rozwoju ani żadnej diagnozy. Po prostu chcą się upewnić. Można to uznać za banalne, ale w Warszawie wielu rodziców po prostu nie wie, gdzie szukać pomocy. Jest np. Uniwersytet dla Rodziców przy ul. Karolkowej, bardzo dobre miejsce. Problem w tym, że mało kto o nim wie.
Na koniec powiedzmy o konferencji dla ursynowskiej oświaty, która zainauguruje działalność Centrum. Kiedy i dla kogo?
Michał Kopiczyński: Zapraszamy wszystkich zainteresowanych edukacją włączającą 24 listopada do ratusza dzielnicy Ursynów. Rejestracja rusza o godz. 8:30. To całodniowa konferencja inaugurująca działalność Specjalistycznego Centrum Wspierającego Edukację Włączającą Ursynów, a trochę też kampania społeczna, bo to nie jest powszechna wiedza. W całej Polsce działa dziś 125 takich centrów, a ma być 285. Zapisać się można online, na stronie przedszkola w zakładce SCWEW, przez kod QR, albo telefonicznie.
Dziękuję za rozmowę.
Działalność SCWEW Ursynów jest współfinansowana ze środków Unii Europejskiej.
Świetlne punkty dziś nad Warszawą. Komunikat MON
Bąbelki będą czuć się niekomfortowo
Johnnym
15:33, 2026-11-18
Finał kradzieży w kościele. Dwie kobiety z zarzutami
Ha ha, jak nie ukry, to cygany. I tak sie zyje w tym polinskim ku.widole...
tadek boniacha
14:41, 2026-11-18
Rosoła z nową drogą rowerową, Pileckiego dopiero w 2027
Mieszkam przy Jeżewskiego, jeżdżę rowerem. Ten odcinek Rosoła nie zapada jakoś specjalnie w pamięć. Jest to mocny środek tego jak wyglądają ścieżki w Warszawie. Podejrzewam, że jest remontowany, bo zakres jest taki, że dało się to zrobić z BO. Dużo gorzej na Rosoła jest od okolic Płaskowickiej z tą nierówną kostką. Od Ciszewskiego to już właściwie jest jazda po rozwalonych parkingach lub nierównym chodniku. Lepiej nie będzie. W początkach BO miasto podłapało temat i zaczęło same robić zmiany. No ale cywilizowana infrastruktura jak na zachodzie okazała się zbyt kontrowersyjna, więc będziemy mieć dziki zachód.
@
14:41, 2026-11-18
Ursynów bez nocnej apteki. Radni apelują do aptekarzy
Jest Apteka kolo kosciola czynna do 21.30 i od 8 rano. Wystarczy a nie pod oknami ciagle halasy
Anna
14:36, 2026-11-18
Brak komentarza, Twój może być pierwszy.
Dodaj komentarz
Użytkowniku, pamiętaj, że w Internecie nie jesteś anonimowy. Ponosisz odpowiedzialność za treści zamieszczane na portalu haloursynow.pl. Dodanie opinii jest równoznaczne z akceptacją Regulaminu portalu. Jeśli zauważyłeś, że któraś opinia łamie prawo lub dobry obyczaj - powiadom nas [email protected] lub użyj przycisku Zgłoś komentarz