Szczęśliwi czasu nie liczą, a Pan robi to zawodowo…
Dobry czas to taki, z którego człowiek jest zadowolony. Dobrze spożytkowany, użyteczny. Czas jest wielkością techniczną i jest zupełnie wyjątkowy. Nikt go nie cofnie ani nie wstrzyma. My, zegarmistrzowie, po prostu mierzymy go dokładnie.
A czym jest czas dla Pana?
Przemijaniem, radością, przyjemnością. Również przyjemnością z pracy, której zupełnie się nie docenia. Nie wiem, czy słyszeli Państwo, żeby ktoś cieszył się z poniedziałku. Wszyscy cieszą się z piątku, bo będą mieli wolne. Oczywiście też lubię weekend, ale cieszę się także, idąc do pracy. Wiem, co będę robił, wiem, że spotkam fajnych ludzi i że będzie ciekawie!
Jak długo zajmuje się Pan zegarkami?
Całe życie. Jako mniej więcej dziesięciolatek trafiłem do warsztatu zegarmistrzowskiego i od tamtej pory zegarki są ze mną cały czas. Po lekcjach, w wakacje, w każdej wolnej chwili byłem w zakładzie. Można powiedzieć, że odziedziczyłem zawód po ojcu.
Właściwie nie miałem wyboru, ale bardzo go polubiłem i nigdy nie myślałem o niczym innym. Chciałem się uczyć jak najwięcej.
Ukończyłem Wydział Mechaniki Precyzyjnej Politechniki Warszawskiej, a po studiach i wojsku otworzyłem własny zakład. Zacząłem też dużo pisać, najchętniej o technice zegarkowej i historii zegarmistrzostwa. W 2013 roku wydałem książkę "Przystanek: zegarek. Zegarki i przystawki balansowe z Błonia".

Co jest najbardziej fascynującego w zegarkach?
Do czasu wynalezienia maszyny parowej zegar był najbardziej skomplikowanym urządzeniem technicznym, jakie stworzył człowiek. Potem pałeczkę przejęła maszyna parowa, później silnik spalinowy, a następnie zegarmistrzostwo znów było górą, bo pojawił się generator kwarcowy. Telefon i komputer działają tylko dlatego, że w środku jest zegar, czyli podstawa czasu: generator kwarcowy. Im szybsze oscylacje, tym szybszy komputer.
To już nie jest nasze rzemieślnicze zegarmistrzostwo, tylko fabryczne, ale podstawą wciąż jest zegar. Bez niego te niezbędne dziś urządzenia nie mogłyby działać.
Jak zostać biegłym sądowym?
Oczywiście trzeba znać się na fachu. Trzeba być odpowiedzialnym i pokornym, a przede wszystkim mieć bardzo duże doświadczenie. Do każdej sprawy podchodzić z uwagą i starać się ustalić wszystko perfekcyjnie. Trzeba też być osobą godną zaufania, bo referencje wystawiają dwie organizacje społeczne. O ile dobrze pamiętam, potwierdzają one wiedzę i doświadczenie kandydata.
Nie wiem natomiast, czy jest wymóg wykształcenia. Jestem inżynierem, więc nie sprawdzałem, czy trzeba skończyć szkołę średnią, czy wyższą.
Kto zleca Panu opinie?
Przede wszystkim sądy. Ale też osoby prywatne, urząd celny, policja, ABW. Nawet Biuro Rzeczy Znalezionych woli wycenę biegłego niż kogoś innego.
Jakie to są zlecenia?
Różne, ale wcale nie ma ich tak dużo. Czasami zastanawiam się, czy umiem dobrze przygotować opinię.
Co sprawia Panu problem?
Kłopot jest na przykład z zegarkami Rolex, w których przypadku nie da się potwierdzić zgodności z katalogiem ani nawet sprawdzić, czy producent ma zastrzeżenia do danego egzemplarza. To samo dotyczy Omegi. Z drugiej strony to dobrze, bo zegarki skradzione w Westfield Mokotów (w czasie zuchwałego napadu na jubilera 30 grudnia 2024 roku - dop. redakcji) są już znane i jeśli któryś trafi do serwisu Rolexa, zostanie przejęty przez policję.

Jak wygląda nauka tego zawodu?
Uczymy się od rzeczy najprostszych do najbardziej skomplikowanych. Do dziś pamiętam pojedyncze zegarki, które naprawiałem jako dziecko. Zawsze miałem wtedy wsparcie ojca, więc nie było problemu.
Pamiętam na przykład angielski zegar, rodzinną pamiątkę, którą dostał ojciec. Był mocno zdewastowany, brakowało części i musiałem je dorabiać sam. Dziś robię to inaczej, ale to były lata 70. i materiałów brakowało, więc pewne rzeczy trzeba było wytwarzać samemu.
Pamiętam pierwszy zegar roczny, który naprawiałem. Pamiętam budzik, z którego wypadły robaki, i budzik zalany olejem spożywczym, który twardnieje i praktycznie nie da się go usunąć. Pamiętam też dzień przed ustną maturą z fizyki. Ojciec przyszedł na obiad i zapytał, czy nie wpadnę do zakładu pomóc mu przy zegarku. Odpowiedziałem, że akurat dziś naprawdę muszę się uczyć. A potem od razu zrobiłem ten zegarek...
Jaki zegarek naprawdę Pana zachwycił?
To nie jest tak, że zachwyca mnie konkretny zegarek. Bardziej zachwyca mnie wyzwanie, które przede mną staje i które udaje mi się pokonać. Na przykład Chopard w złotej kopercie, najcieńszy zegarek, jaki miałem w rękach. Sprężyna napędowa miała wysokość pół milimetra! Zobaczyłem, że jest pęknięta, i pomyślałem, że to koniec tego zegarka. Udało mi się jednak znaleźć i kupić sprężynę w rozsądnej cenie, choć niektóre oferty były ogromnie wysokie. Potem skontaktowałem się z kolegą z Choparda, który powiedział, że takich zegarków już nie naprawia, bo są z poprzedniej epoki i to nie ma sensu. Dodał jednak: "To najlepsza szkoła. Gdy musisz, to zrobisz".
Zegarek należy do mojego znajomego, z którym poznaliśmy się właśnie przy tej naprawie. Dziś się przyjaźnimy i razem działamy, bo łączy nas Politechnika Warszawska. Wtedy nie wiedział, co z tym zegarkiem zrobić, a teraz w rodzinie trwa dyskusja, czy ma go dostać wnuczka, czy córka. Rywalizują o niego! Taki zegarek ma już swoją historię i to czyni go wyjątkowym.
Czym różni się dzisiejsze zegarmistrzostwo od dawnego?
Zmienił się i zawód, i produkt. Przede wszystkim mamy unifikację. Prawie 30 lat temu kolega, który pracował w Seiko, powiedział mi, że firma zmieniła system i podstawowym elementem serwisowym jest teraz cały mechanizm. Konfekcjonowanie pojedynczych części jest tak drogie, że taniej jest trzymać całe mechanizmy. Do tego produkcja idzie w stronę rzeczy niezawodnych, ale nierozbieralnych. To nie jest zły kierunek, choć z punktu widzenia rzemiosła i możliwości naprawy to ślepa uliczka. Kiedy zabraknie mechanizmu, nic już nie można zrobić.
Dawniej, zanim nastała produkcja fabryczna, zegarmistrz, który wykonywał zegar na wieżę kościoła, dostawał w rozliczeniu stary mechanizm, bo to była stal. To była wartość. Dziś wymieniamy cały mechanizm, a stary idzie na śmieci.
No, my, zegarmistrzowie, jesteśmy chomikami i zbieraczami, więc i tak wszystko trzymamy, a nuż się kiedyś przyda. Ale produkcja jest masowa, a jej koszty są niższe niż koszt ludzkiej pracy. Usługi polegające na dorabianiu, przerabianiu i wymienianiu części są wypierane. To ewidentna zmiana w porównaniu z czasami, gdy zaczynałem.
A sama praca?
Pamiętam czasy, kiedy za pięć dwunasta wskakiwałem w warsztacie na komodę i nastawiałem ścienny zegar na dwunastą. Z radia płynął komunikat: "Piąty, ostatni krótki sygnał oznacza godzinę dwunastą", i wtedy puszczałem wahadło. Ten zegar był podstawą czasu dla całego zakładu. Następnego dnia o tej samej porze sprawdzało się, czy chodzi dobrze. Jeśli była jakakolwiek różnica, trzeba było znów wskakiwać na komodę. Potem pojawiły się na biurkach zegary kwarcowe i to one stały się wzorcem.
Dziś mamy zegary sterowane radiowo, choć nie wszędzie działają, na przykład u nas nie. Wszyscy używamy GPS-u i map, które podają bardzo dokładny czas. Co ciekawe, mój profesor Mrugalski w 1993 roku przewidywał, co czeka zegarki. Mówił jednoznacznie, że w przyszłości też będzie to zegarek kwarcowy, tylko udoskonalony. Mówił o różnych innowacjach, ale nie przewidział telefonów i smartwatchów. Tego nie dało się wtedy wyobrazić. A jednak to wciąż zegarek kwarcowy, tylko działa zupełnie inaczej.

Co Pan sądzi o smartwatchach?
Nie używam, bo nie muszę. Przyjemność daje mi zegarek mechaniczny. Kiedy wchodziły zegarki elektroniczne, starsi koledzy zegarmistrzowie byli sceptykami, a młodsi przejęli pałeczkę. Gdy pojawiły się elektroniczne zegarki wskazówkowe z datą oraz nazwą dnia tygodnia i miesiąca, powiedziałem sobie, że taki będę miał i wystarczy mi na całe życie. Dziś jednak z przyjemnością noszę zegarek mechaniczny. Mam oczywiście kwarcowy do sportu i pracy w ogródku, ale na co dzień wybieram mechaniczny. Choć muszę go korygować raz w tygodniu, noszenie go sprawia mi radość.
Gdzie najczęściej sprawdza Pan godzinę?
Na zegarku albo na zegarze. Mój mechaniczny nie jest aż tak dokładny, więc gdy naprawiam zegarek, wymieniam baterię albo wykonuję drobne usługi, zerkam na zegar warsztatowy. Na telefon patrzę tylko wtedy, gdy nie widzę zegarka, czyli na przykład w nocy. Podświetlony ekran widzę lepiej, a w okularach przecież nie będę spał.
Jak ludzie reagują dziś na zegary, które wybijają godziny?
Rozmawiając z klientami, wyraźnie widzimy dwie grupy. Jedni nie wyobrażają sobie życia bez takiego zegara, drudzy nie znoszą tych dźwięków. Niestety ta druga grupa jest większa. Na 50. rocznicę odbudowy Zamku Królewskiego z ramienia cechu przygotowywałem opracowania o zegarze zamkowym, łącznie z życiorysami jego budowniczych.
Analizowałem w nich też, dlaczego sygnał dźwiękowy był ważniejszy od wskazań na tarczy. W XVII wieku, gdy powstawał zegar zamkowy, czyli w 1622 roku, najważniejsze było wybijanie godzin. Bicie było słychać na całym Starym Mieście, a tarczę widać było tylko tam, gdzie nie zasłaniały jej budynki. Ludziom łatwiej było też policzyć uderzenia, niż odczytać godzinę z tarczy. Później ważniejsze okazały się wskazania i tak jest do dziś. Ludzie nie chcą słyszeć godzin.
A Pan?
Mieszkam koło kościoła, gdzie w południe zawsze bije dzwon. To dla mnie wielka radość. Lubię sygnalizację dźwiękową, lubię zegar bijący co kwadrans.
To trudny zawód?
Niełatwy i bardzo wymagający, trzeba cały czas myśleć. Nic nie robi się tu maszynowo, za każdym razem jest coś innego, więc to ciągłe wyzwanie. Ten zawód wymaga czasu, żeby się go nauczyć, spokoju, żeby go wykonywać, i pokory, żeby naprawiać. Daje za to dużą satysfakcję, na pewno większą niż wiele innych zawodów. Myślę, że nie tylko ja tak uważam. Ważna jest też precyzja wykonania, choć nie zawsze tak, jak się wydaje.
Po wojnie w Pieszycach uruchamiano produkcję zegarów, a one nie chciały chodzić. Wezwano przedwojennego inżyniera z dużym doświadczeniem w produkcji zegarów. Nie był zegarmistrzem, tylko inżynierem produkcji. Wziął rozwiertak, powiększył wszystkie otwory łożysk, czyli zwiększył luzy, i zegary nagle zaczęły chodzić. Bo zegar wcale nie jest wykonany aż tak dokładnie, a mimo to działa precyzyjnie.
Wcześniej miał Pan zakład w centrum Warszawy...
Prowadziłem sklep w Złotych Tarasach. Kiedy dziś patrzymy na handel, nie znajdziemy indywidualnych drogerii ani sklepów spożywczych. Wszędzie są sieci. Tak samo jest ze sprzedażą zegarków, co widać w centrach handlowych. Sklepów indywidualnych jest coraz mniej. To wynik zmian cywilizacyjnych, ale przede wszystkim chodzi o reklamę. Sieć robi jedną reklamę na sto sklepów, a pojedynczy sklep musi się reklamować sam. Sklepy indywidualne znikają, sieci przejmują wszystko.
Dlatego przeniósł się Pan na Ursynów?
Skończyłem współpracę ze Złotymi Tarasami, bo wiedziałem, że finansowo nie przetrwam pandemii. Wydawało mi się, że pójdę do sądu i wygram, ale przegrałem. Tak trafiłem na Ursynów, gdzie zresztą mieszkam. Wracając kiedyś ze Złotych Tarasów, pomyślałem: gdzie, jeśli nie tutaj? I znalazłem ten sklep. Jeszcze wczoraj był u mnie poprzedni właściciel i cieszył się, że wszystko działa.
O co toczył się spór w sądzie?
O czynsz za czas pandemii. Nie chciałem płacić całości, bo uważałem, że to niesprawiedliwe. Ale Złote Tarasy miały lepszego prawnika i niestety wygrały.

Od jak dawna mieszka Pan na Ursynowie?
Od 16 lat. Wcześniej mieszkałem pod Piasecznem i latem nadal tam bywam, bo mam działkę. Ale potem wracam na Ursynów. Na pewno jestem lokalnym patriotą. Kiedy mieszkałem pod Piasecznem, napisałem artykuł o tamtejszym zegarmistrzu. A tutaj chwalę się Ursynowem.
Dostrzega Pan piękno miejsca, w którym Pan mieszka?
Czuję się mieszkańcem swojego bloku, okolicy, dzielnicy. To nie jest dla mnie nic obcego.
Kiedyś, wychodząc z urzędu, zobaczyłem wystawę o Hugonie Kołłątaju zatytułowaną "Być społeczeństwu użytecznym". Pomyślałem, że to jest właśnie to, co próbuję robić. Czuję potrzebę bycia użytecznym dla ludzi, z którymi pracuję i mieszkam i którzy przychodzą do zakładu.
Tańsze zegarki są gorsze od droższych?
Tak w ogóle nie wolno mówić. Po pierwsze, zegarki mechaniczne i elektroniczne to zupełnie co innego. Mechaniczne są droższe w produkcji, elektroniczne nowocześniejsze. Najdroższe zegarki to oczywiście wyroby mechaniczne. Są rewelacyjne, fantastyczne, ale chodzą gorzej niż te za 50 złotych kupione na bazarze. Pytanie więc, jak je oceniać. To tak, jakbyśmy pytali, czy lepsza jest fotografia czarno-biała, czy kolorowa. Tego nie da się porównać, doceniamy obie. Porównywać można tylko dwa konkretne zegarki.
Skąd tak wysokie ceny?
To rzeczy wyjątkowe, unikatowe. Wymagają ogromnego nakładu pracy, zarówno przy produkcji, jak i przy promocji. Pamiętam, jak do Złotych Tarasów przyjechało trzech przedstawicieli firm handlowych. Jeden mieszkał w dawnym hotelu Forum, drugi w Marriotcie, trzeci w Bristolu. Nie dlatego, że tak kochali te miejsca, tylko ze względu na pozycję firmy. Ta, której przedstawiciel mieszkał w Bristolu, robiła najdroższe reklamy i najwyżej pozycjonowała markę, więc jej przedstawiciel też musiał być wyżej. Ten z Forum miał zegarki bardzo dobre, tylko tańsze. Nie gorsze, bo znowu musielibyśmy porównywać konkretne modele. Kiedy klient pyta w sklepie, który zegarek jest najlepszy, najważniejsze jest to, czy pasuje do jego potrzeb. Jeśli klient dobrał zegarek do siebie i jest zadowolony, to wybrał najlepszy zegarek w sklepie. Nieważne, czy kosztował 5000, czy 300 zł.
Czyli stara się Pan dopasować zegarek do klienta?
Chcę, żeby klient był zadowolony, ale czasem podsuwam mu pewne rozwiązania. Dziś była pani, która zawsze nosiła brązowy pasek. Zaproponowałem jej bordowy, bo to fajny, jesienny kolor, a warto się wyróżniać. Widziałem, że wyszła zadowolona. Nie zawsze się udaje, czasem klient wychodzi i nadal nie wie, czego chce, ale staramy się.
Widzi Pan w zegarkach coś, czego nie dostrzega przeciętna osoba?
Tak nie można powiedzieć. Przeciętna, statystyczna osoba to w ogóle co innego. Mogę się porównywać z miłośnikami zegarków, ale oni z kolei widzą rzeczy, na które ja nie zwracam uwagi. Byłem kiedyś u kolegi w sklepie w Poznaniu. Spojrzał na mój zegarek i mówi: "Władek, taki zegarek, a nie w złotej kopercie". A ja na to: "Marek, ty jesteś jubilerem, więc cenisz złoto, a ja jestem zegarmistrzem i cenię stal". Stal jest dla mnie dużo cenniejsza. Albo przychodzi inny klient i chce taki sam zegarek, ale w białym złocie. Pytam: "Panie, dlaczego w białym złocie? Przecież jest miękkie, trzeba je rodować, żeby miało srebrzysty kolor, jest strasznie drogie i rzadko spotykane". A on, że lubi srebrzysty kolor, a złoto jest ciepłe. I od tego momentu czuję temperaturę zegarka. Wcześniej nie zwracałem na to uwagi, dopóki ten człowiek mi tego nie powiedział!
Zmieniła się liczba klientów?
U nas klientów jest sporo, widzę wzrost. Myślę, że to efekt dobrej pracy i tego, że w mieście ubywa zegarmistrzów. Ogólnie jednak zleceń jest mniej, bo zegarki są coraz bardziej niezawodne. Kiedyś zegarek po półtora roku praktycznie musiał wrócić do serwisu. Dziś chodzą po dziesięć lat bez problemu. Baterię trzeba wymieniać częściej, ale to drobne usługi.
Więcej jest młodych czy starszych klientów?
Jesteśmy sklepem osiedlowym, więc przeważają starsi. Co ciekawe, często przynoszą zegarki młodych, bo mają czas. Często to młodzi wysyłają dziadka, żeby się ruszył, nie siedział w domu i czuł, że jest potrzebny. Młodych klientów też mamy, najczęściej przychodzą dopasować bransoletę.

Czuje się Pan spełniony zawodowo?
Absolutnie nie, mam jeszcze dużo roboty. Choćby teraz czekają mnie trzy opinie biegłego i jeden zegar do zrobienia. Więc co to, to nie. I nigdy tak nie będzie.
Co powiedziałby Pan młodej osobie, która chciałaby zostać zegarmistrzem?
Żeby próbowała, patrzyła i poznawała zawód. W czerwcu byłem we Wrocławiu na Passion for Watches. Był tam młody chłopak, który po szkole chodził do zegarmistrza i próbował naprawiać zegarki. To właśnie ta droga. Praktyka czyni mistrza.
Czego zegarki nauczyły Pana o ludziach?
Nie wiem, czy zegarki nauczyły mnie czegoś o ludziach.
Na pewno tego, że ludzie używają bardzo dużo kosmetyków. Kiedy klientka przynosi zegarek, od razu widzę, czy stosuje kremy. Wszystko zostaje na bransolecie. Krem się osadza, łapie brud i robią się po prostu warstwy.
Potrafię też poznać, czy bateria leżała w zegarku bardzo długo.
Klienci przynoszą do naprawy czyste zegarki?
Trudno dbać o zegarek, jeśli nie jest bardzo szczelny. Czasem zwracam klientom uwagę, że jeśli zegarek jest nowy i wodoszczelny, mogą się w nim kąpać. Warto go wtedy umyć. My zawsze staramy się zadbać o każdy zegarek, nawet gdy tylko wymieniamy baterię. Co ciekawe, większość zegarmistrzów tego nie robi. A zegarek powinien być czysty. Pamiętam klientkę jeszcze ze Złotych Tarasów, która chciała kupić zegarek z bransoletą, która nie brudzi rąk. Kolega powiedział mi kiedyś: "Władek, chyba jestem chory, bo bransoleta brudzi mi rękę". W obu przypadkach odpowiedziałem, że to tylko brud, który się na niej zbiera.
Jak najlepiej dbać o zegarek?
Wymieniać baterie u zegarmistrza. Dbać o bransoletę i zwracać na nią uwagę. Zegarek mechaniczny chronić przed uderzeniami, wilgocią i zarysowaniami. Kobiety zachęcałbym, żeby nie nosiły zbyt luźnych bransolet, bo wtedy uderzają zegarkiem o różne przedmioty. I nie powinno się nosić zegarka i bransoletki na tym samym nadgarstku!
Dziękuję za rozmowę.
I prośba od Pana Władysława: Mieszkasz na ulicy Alternatywy 7? Jeżeli tak, koniecznie powiedz o tym w sklepie "Od Czasu do Czasu" w Galerii Ursynów!
::news{"type":"see-also","item":"44388"}
junni05:03, 25.10.2026
Akurat dzis po zmianie czasu... bardzo wartosciowy wywiad, bardzo duzo informacji, bardzo fajnie sie czyta, lubie wywiady z ludzmi, ktorzy cos potrafia.
Pozostałe komentarze
Maja05:38, 25.10.2026
Nawet Człowiek nie wie, że mamy na Ursynowie takiego Fachowca i tak ciekawą Osobę. Połączenie pasji, doświadczenia i wiedzy. Bardzo ciekawy wywiad. Super się czyta.
Stan08:40, 25.10.2026
Dziękuję za interesujący wywiad. Bardzo miło się go czytało!
Filip09:02, 25.10.2026
Do „Od czasu do czasu” warto zajrzeć nawet jeśli nie ma się zamiaru kupować zegarka. Wlaściciel jest kopalnią wiedzy. A oprócz tego kultura osobista i sposób dzielenia się wiedzą stwarzają wrażenie rozmowy z Profesorem (którym w zasadzie jest). Niestety nie zawsze ma czas na „pogaduszki”, choć nigdy nie odmawia poświęcenia chwili , nawet jeśli ewidentnie widzi, że klient przychodzi jedynie towarzysko…
Użytkownik09:10, 25.10.2026
Naruszono regulamin portalu lub zgłoszono nadużycie. Komentarz został zablokowany przez administratora portalu.
Iza18:43, 25.10.2026
Bardzo ciekawie czy da się wywiad z człowiekiem który ma pasję. A do tego ta pasja jest jego zawodem.
Użytkowniku, pamiętaj, że w Internecie nie jesteś anonimowy. Ponosisz odpowiedzialność za treści zamieszczane na portalu haloursynow.pl. Dodanie opinii jest równoznaczne z akceptacją Regulaminu portalu. Jeśli zauważyłeś, że któraś opinia łamie prawo lub dobry obyczaj - powiadom nas [email protected] lub użyj przycisku Zgłoś komentarz
Rosoła z nową drogą rowerową, Pileckiego dopiero w 2027
Rosoła to w ogóle katastrofa jeśli chodzi o projekt... przebudowywali ale jest tylko jeszcze gorzej... pieszy żeby przejść potrzebuje 2 a czasami 3 cykli światał - to jest katastrofa... Jak już robili to powinni ze sobą zsunąć jezdnie tak by dało się przejść na raz przez światła...
Misiek
16:11, 2026-11-19
Ksenofobia w tygodniku "Passa". Haniebny tekst
I od kilkudziesięciu lat nie nauczył się poprawnie pisać i mówić po polsku? Nie mówiąc o tym, że w domach Sybiraków walczyło się o zachowanie języka.
Bajki
15:32, 2026-11-19
Ksenofobia w tygodniku "Passa". Haniebny tekst
Czy ktokolwiek widział chociaż kawałek dokumentu z którego wynika że Pan Miszczenko ma polskie pochodzenie? Ktoś widział jego Kartę Polaka? Świadectwa polskich szkół? Bardzo dużo redaktor pisze, ale czy cokolwiek sprawdził? Tak, dla upewnienia się, bo moze to wszystko tylko legenda?
Ursek
14:44, 2026-11-19
Ksenofobia w tygodniku "Passa". Haniebny tekst
Rafałowi Januszkiewiczowi i jego ekipie pali się grunt pod nogami. Obiecali mieszkanka w nowej inwestycji poważnym ludziom i ci ludzie teraz muszą być bardzo niezadowoleni...
warchoł
14:29, 2026-11-19