Ursynowska Onkologia w żałobie. Nie żyje prof. Andrzej Kułakowski

Nie żyje prof. Andrzej Kułakowski, nestor polskiej onkologii i wieloletni dyrektor Centrum Onkologii na Ursynowie. Wybitny chirurg, współtwórca nowoczesnej chirurgii onkologicznej i przyjaciel Amazonek miał 97 lat. To za jego kadencji zakończono budowę szpitala przy Roentgena. O swoim życiu mówił, że było piękne i spełnione.

O śmierci profesora poinformował Narodowy Instytut Onkologii im. Marii Skłodowskiej-Curie, z którym był związany przez całe zawodowe życie.

Polska onkologia straciła jednego ze swoich najwybitniejszych przedstawicieli. Narodowy Instytut Onkologii kogoś więcej – człowieka, który przez ponad siedemdziesiąt lat współtworzył naszą historię, budował pozycję i kształtował wartości, które niezmiennie pozostają fundamentem naszej działalności.

- napisali dyrekcja i społeczność Narodowego Instytutu Onkologii we wspomnieniu przekazanym przez rzeczniczkę Monikę Dzienyńską-Dyk.

Z harcerskiego podziemia do sali operacyjnej

Andrzej Kułakowski urodził się 10 sierpnia 1929 roku w Warszawie. W czasie II wojny światowej należał do podziemnego harcerstwa. Ukończył liceum im. Stefana Batorego, a potem warszawską Akademię Medyczną. W 1953 roku rozpoczął pracę w Instytucie Onkologii, w zespole prof. Tadeusza Koszarowskiego, i już tam został.

Od 1972 roku kierował Kliniką Chirurgii Onkologicznej, był dyrektorem ds. klinicznych, a w latach 1991–1998 dyrektorem Centrum Onkologii - Instytutu im. Marii Skłodowskiej-Curie, czyli dzisiejszego Narodowego Instytutu Onkologii.

Dokończył budowę szpitala na Ursynowie

Dla Ursynowa to postać szczególna. To właśnie w czasie, gdy kierował instytutem, zakończyła się wieloletnia budowa Centrum Onkologii przy Roentgena. Kolejno uruchamiano kliniki, zaplecze diagnostyczne i lecznicze, a szpital stał się ośrodkiem, który wyznacza standardy opieki onkologicznej w kraju. Profesor był współtwórcą koncepcji szpitala opartego na interdyscyplinarnych klinikach narządowych, co instytut nazywa unikalnym modelem opieki nad pacjentem.

Współtworzył polską chirurgię rekonstrukcyjną, rozwijał nowoczesne metody leczenia nowotworów piersi, głowy i szyi oraz jamy brzusznej. Założył Sekcję Chirurgii Onkologicznej Towarzystwa Chirurgów Polskich, z której wyrosło Polskie Towarzystwo Chirurgii Onkologicznej. Współtworzył też Polską Szkołę Onkologii, szkolącą lekarzy z kraju i zagranicy.

Zmienił również sposób myślenia o chorych. Uważał, że leczenie nie kończy się na operacji, bo równie ważne są jakość życia, sprawność i godność pacjenta. Razem z dr Krystyną Miką tworzył podstawy nowoczesnej rehabilitacji onkologicznej w Polsce. Był współtwórcą i przyjacielem ruchu Amazonek, od którego dostał honorową legitymację członkowską z numerem 1.

Jego autorytet sięgał daleko poza Polskę. W latach 1997-1999 był prezydentem Organisation of European Cancer Institutes, jednej z najważniejszych europejskich organizacji ośrodków onkologicznych. Jako jeden z pierwszych Polaków otrzymał nagrodę ESSO Lifetime Achievement Award za całokształt pracy. Jeszcze w maju tego roku uhonorowali go następcy na czele OECI podczas Oncology Days w Warszawie.

"Warto być w życiu przyzwoitym"

Profesor został odznaczony m.in. Krzyżem Komandorskim i Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski oraz Orderem Orła Białego, najwyższym polskim odznaczeniem. W 2025 roku otrzymał tytuł Honorowego Obywatela Warszawy. Odbierając go, przypomniał zasadę, którą kierował się przez całe życie.

Warto być w życiu przyzwoitym.

- mówił wtedy prof. Andrzej Kułakowski.

Współpracownicy wspominają go jako człowieka wielkiej kultury osobistej, charyzmy i poczucia humoru, który łączył autorytet z życzliwością i skromnością.

Dla nas wszystkich Profesor Andrzej Kułakowski był kimś znacznie więcej niż wybitnym lekarzem, naukowcem i dyrektorem. Był naszym Mistrzem. Nie tylko w zakresie medycyny.

- czytamy we wspomnieniu Narodowego Instytutu Onkologii.

Pańskie dzieło trwa – w murach Instytutu, w jego zespołach, w kolejnych pokoleniach lekarzy, w tysiącach uratowanych istnień i w wartościach, które nam Pan pozostawił.

- żegnają profesora pracownicy instytutu.